سلام تهران

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس

ماجرا از اونجایی شروع شد که اعلام کردن آخر قرارداده و اگه بیشتر از 9 روز از مرخصی هاتون مونده، میسوزه! منم 13 روز و 5 ساعت داشتم. اصرار مداوم خواهرشوهر به تهران رفتن ما و از اون طرف بستری شدن دخترخاله نازم "جوانه" تو بیمارستان میلاد به دلیل جمع شدن هوا تو ریه اش، بیشتر مصممون کرد که راهی تهران بشیم. مامان و بابا هم برای سر زدن به جوانه با ما همراه شدن. قرار بود سه شنبه 11 آبان حرکت کنیم ولی همکار من که کربلا رفته بود، یه روز به مرخصی هاش اضافه کرد و ما چهارشنبه 12 آبان 1395 به سمت تهران راه افتادیم. اینو بگم که مروارید هفتم گل پسرم سه شنبه 11 آبان 1395 با اولین بارون پاییزی شهرم و عطر مطبوع نم، جوونه زد. چهارمین دندون پایین سمت راست. مبارکت باشه عزیزدلم.

تو جاده هوا به شدت بارونی بود و ما مجبور شدیم نهار رو حتی تو ماشین بخوریم، به همین خاطر نویان حسابی خسته شد. بابا جلو نشسته بود و من عقب و همین باعث شد نویان به ندرت تو صندلیش بمونه و همش بخواد پیش پدر جونش بره و جلو و عقب کنه! علاقه اش به بابای من خیلی خیلی زیاده و پیشش حسابی آرومه. 

اولین بار بود با ماشین خودمون تهران میرفتیم. تا قبل از نویان ترجیح میدادیم به خاطر ترافیک و طرح زوج و فرد و ... با اتوبوس بریم و تو تهران هم از مترو استفاده کنیم ولی الان حس میکنیم که اتوبوس با نویان سخته. جونم براتون بگه که ورودی تهران یه مسیرو اشتباه رفتیم و کلی دور شدیم! باز خدا پدر سازنده "Google map" رو بیامرزه که نرم افزار خیلی خوبیه و اگه اونو نداشتیم معلوم نبود سر از کجاها در میاوردیم!مامان و بابام میخواستن پیش عموم برن و ما پیش خواهرشوهرم، دقیقا مسیر غرب به شرق تهران بود، سرتونو درد نمیارم، بعد از  2 ساعت ترافیک و ... بالاخره رسیدیم خونه، خسته و داغون. خدایی زندگی تو تهران خیلی سخته. همش کار و کار و کار.دوسالی که دانشجو کارشناسی ارشد بودم تجربش کردم. آرامش شهرستان واقعا یه چیز دیگه است. من از اداره میرم خونه، میخوابم، غذای فردا رو میذارم، نویانو ددر میبرم و ... بازم وقت دارم! ولی تو تهران...درسته که کرمانشاه هم کلانشهره و ترافیک و...  هم داره ولی بی تعصب میکنم زندگی کردن تو کرمانشاه خیلی آرامشش بیشتره خیلی.

بارون روز گذشته هوای تهرانو پاک و مطبوع و آسمونشو آبی کرده بود. عمه و عمو حسابی این دو روز نویان رو تحویل گرفتن. پنجشنبه شب، زن عمو هنگامش پسرمو پاگشا کرد و کلی غذای خوشمزه درست کرد و کلی هم  کتاب به نویان داد که ماله بچگی های "متین" بود. خدایی نویان هم خیلی زود و خوب باهاشون جور شد. البته شب اول فکر کنم چون جاش عوض شده بود بیتابی کرد و 2 تا 3 شب بیدار شد،  گریه میکردو میگفت منو بیرون ببرین ولی شب های بعد مثل همیشه عالی بود. فقط یه پله نسبتا بلند بین پذیرایی و اتاق خواب های خونه عمه مهناز بود که خیلی منو حرص داد و همش میترسیدم از اونجا بیوفته! گرچه خودش مواظب بود ولی من خیلی استرس اون پله رو کشیدم.یه روش جالب هم عمه مهناز یادم داد. یه کیسه توری درست کرد و توش برنج خام شسته شده ریخت و انداخت تو خورشت. موقعی که میخواستیم نهار بخوریم کیسه رو تحویل من داد. برنجش عالی شده بود. شل و خوشمزه و عصاره مواد هم به خودش کشیده بود و باب دل نویان بود. یکمی از گوشت غذا هم له کردم و با اونا بهش دادم و حسابی کیف کرد پسرم، عالی بود.

جمعه 14 آبان نهار رو خونه عمه مهناز و در کنار عمو رامین و خونوادش خوردیم و به سمت بیمارستان حرکت کردیم و خدا رو شکر به لطف "GPS" و "Google map"مسیر رو راحت پیدا کردیم. جوانه خیلی حالش بهتر بود خدا رو شکر. بیماری خاصی هم نیست فقط پروسه درمانش طولانیه. کلی اذیتش کردم که این چه شهریه که دارین و ... و کلی خندیدیم و خوش گذشت. از بیمارستان هم رفتیم برج میلاد. GPS گرام، یه مسیری داد که رسیدیم دم در پشتی برج و ورود ممنوع! کلی خندیدیم. با خنده منو مهدی، نویان هم میخندید و کلی خوش گذشت.

برج میلاد هم واقعا دیدنی بود، مخصوصا سکوی دید بازش. تهران و چراغ های چشمک زنش زیرپات بود. یه حس عجیب و ناب. نویان هم حسابی ذوق کرده بود و میگفت دستمو نگیرین و خودم راه برم. با صدای بلند ذوق میکرد و تند و تند قدم برمیداشت و گاهی هم میوفتاد، ولی سریع بلند میشد و ادامه میداد.


سکوی آسمان هم حس عجیبی داشت. خیلی خیلی قشنگ بود و نویان یکی یک دونه من، با هنرنمایی هاش، خاطره ای ناب از  برج میلاد برامون  به جا گذاشت.




موزه مشاهیر هم دیدنی بود. مجسمه های سیلیکونی مشاهیر عالی بود. انگار زنده بودن و یه ترسی هم برات به وجود میاورد. سیمین دانشور، نیما یوشیج، پروین اعتصامی و ....

تو موزه مشاهیر دیگه نویان خسته شده بود و میگفت اصلا دستمو نگیرین! راه میرفت، میوفتاد و چاردست و پا ادامه میداد! به زور و با گریه بغلش کردم و کنار مجسمه های سیسمن دانشور و جلال آل احمد نشستم و شیرش دادم و قشنگه مامان خوابش برد!


بالاخره به سمت خونه عموم راه افتادیم. تو ماشین نویان بیدار شد و درست موقعی که فکر کردم دیگه تو مسیر افتادیم و راهی نمونده و مستقیم باید بریم سمت خونه عمو، گوشی رو زمین گذاشتم و نویان رو گرفتم که شیر بدم، که دیدم یه پیچ دیگه بوده و از مسیر منحرف شدیم!!!! وای که چه اعصاب خوردی ای بود. نویان هم بیتابی میکرد. میخواست بره پیش باباش! کار کردن با "Google map" هم خیلی دقت میخواد و چون من هم تازه کار بودم و نویان هم بیتاب، سه تا خروجی دیگه رو هم اشتباهی رد کردیم! باید وارد دسترسی محلی ها میشدیم که نشده بودیم و نقطه آبی GPS  که دور شدن ما رو نشون میداد و اعصاب داغوون منو مهدی و بیتابی های نویان و تابلوهای "حرم مقدس"!!!! هر سه تامون رو عصبی کرده بود. نویان که به گریه افتاد، بغض من هم ترکید و باهاش گریه کردم. بالاخره نویان راضی شد شیر بخوره و بخوابه! و مهدی خروجی "شهید کاظمی" رو وارد شد و خلاصه بالاخره مسیر رو پیدا کردیم و بعد از یک ساعتی مسیر اضافه رفتن رسیدیم خونه عموم! خیلی بهم سخت گذشته بود. اینقدر فشار بهم اومده بود که تمام تنم درد میکرد. مسیر اشتباه رفتن یه طرف و گریه های پاره تنم یه طرف. تموم خوش گذشتن های این دو روز از یادم رفته بود انگار! خیلی ساعت بدی بود خیلی بد.

بالاخره خونه عمو و شوخی و خنده های مهدی و بابا و عمو و بازی کردن نویان با "ماهان"، پسر نه ماهه پسر عموم کم کم حالم رو سرجاش آورد. شب عجیبی بود. همش نویان میوفتاد، ماهان میوفتاد! کلی خندیدیدم. زن عموم براشون اسپند دود کرد ولی فایده نداشت و این دوتا بچه تو غذا خوردن و افتادن مسابقه گذاشته بودن زن عموم خوراک لوبیا هم درست کرده بود و من تو کاسه ریختم و نویان با اشتها برمیداشت و میخورد. شریک سوپ ماهان هم شد



بالاخره شنبه 15 آبان 95 به سمت کرمانشاه حرکت کردیم. برای نهار رفتیم لالجین همدان و دیزی بزباش خوردیم که عالییییییییییییییییییییییییی بود. هم جاش خیلی قشنگ بود و هم غذاش حرف نداشت. جای دوستان خالی.نویان عاشق راه رفتن هم، هم تو لالجین و هم تو اسدآباد که نگه داشتیم چایی بخوریم، حسابی بدو بدو کرد و با گریه به ماشین برگشت. فقط خدا رو شکر زود گریه هاش بند میاد و فراموش میکنه.



بعد نوشت: دیشب که رسیدیم خونه برای نویان تخم مرغ و سیب زمینی آب پز و رنده و قل قلی کردم و تو بشقاب گذاشتم جلوش. فداش بشم من با چنان ولعی میخورد که نگو. مجبور شدم بشقابش رو از جلو دستش بردارم چون میخواست همه قل قلی هارو یه نفس بخوره و خودشو خفه کنه این بود که دونه دونه بهش دادم.


  • مطالب مرتبط
  • تنتون سلامت روزتون مبارک
  • نویسنده : بازدید : 30 تاريخ : شنبه 13 آذر 1395 ساعت: 16:56